نکته جالب درباره «دعوت» این است که تقریباً تمام اتفاقات فیلم در یک خانه رخ می‌دهد و همین محدودیت مکانی، فضای متفاوتی برای روایت ایجاد کرده است. فیلم به‌جای تکیه بر لوکیشن‌های متعدد و اتفاقات بزرگ، روی روابط میان شخصیت‌ها و تغییر تدریجی فضای یک مهمانی تمرکز می‌کند. روایت حالتی سینوسی دارد؛ گاهی آرام و حتی عادی به نظر می‌رسد و چند دقیقه بعد وارد فضایی غافلگیرکننده می‌شود.

برترین‌ها: تازه‌ترین فیلم اولیویا وایلد در مقام کارگردان با نام «دعوت» (The Invite) اثری متفاوت و تا حدی غیرمتعارف است؛ فیلمی با بازی ست روگن، اولیویا وایلد، پنه‌لوپه کروز و ادوارد نورتون که نگاهی طنزآمیز اما تأمل‌برانگیز به پیچیدگی‌های روابط عاشقانه و چالش‌های زندگی مشترک در دوران میانسالی دارد. فیلم بیش از آنکه صرفاً یک کمدی یا درام خانوادگی باشد، اثری است که به نظر می‌رسد مخاطب اصلی خود را زوج‌ها قرار داده؛ آدم‌هایی که پس از سال‌ها زندگی مشترک، با تغییر رابطه، عادت‌ها، دلخوری‌ها و فاصله‌ای که ممکن است به‌مرور میانشان شکل گرفته باشد، مواجه‌اند.

نکته جالب درباره «دعوت» این است که تقریباً تمام اتفاقات فیلم در یک خانه رخ می‌دهد و همین محدودیت مکانی، فضای متفاوتی برای روایت ایجاد کرده است. فیلم به‌جای تکیه بر لوکیشن‌های متعدد و اتفاقات بزرگ، روی روابط میان شخصیت‌ها و تغییر تدریجی فضای یک مهمانی تمرکز می‌کند. روایت حالتی سینوسی دارد؛ گاهی آرام و حتی عادی به نظر می‌رسد و چند دقیقه بعد وارد فضایی غافلگیرکننده می‌شود. در این میان، زیرمتن کمدی فیلم کمک می‌کند این فضای سنگین و گاه عصبی‌کننده برای مخاطب قابل‌تحمل‌تر باشد. نتیجه، فیلمی است که اگر با ریتم و منطق آن همراه شوید، می‌تواند از ابتدا تا انتها شما را درگیر نگه دارد؛ به‌خصوص اگر تجربه زندگی مشترک داشته باشید و بتوانید برخی موقعیت‌های آن را از نزدیک لمس کنید.

آربی، منتقد سینما یادداشت کوتاهی را درباره کلیت فیلم منتشر کرده که البته هشدار اسپویل دارد: ما در این فیلم شاهد سه دعوت هستیم. دعوت از همسایه، دعوت همسایه به خانه و گروهشان، و دعوت می‌شیم به زندگی زوج اصلی داستان. این فیلم به طور هوشمندانه‌ای، مشکلات عاطفی و زناشویی یک زوج رو با مخلوطی از کمدی و موقیتهای مختلف بیان می کنه. با توجه به تک لوکیشن بودن فیلم(صرف نظر از اون سکانس آغازین) وزن فیلم کاملا روی دیالوگ ها می افته. حتی از وسایل خونه از فرش گرفته تا تابلو و حتی دستشویی، برای پیشبرد داستان استفاده میشه. تماشای این فیلم شبیه سوار شدن روی سورتمه هوایی شهربازیه. قابلمه روی گازیه که هر چند دقیقه یه نفر شعله زیرش رو زیاد می کنه و اون یکی کمش می کنه. زوج Joe و Angela با بازی ست روگن دوست داشتنی و اولیویا وایلد، انگار منتظر یک تلنگر هستن تا حرفای دلشون رو بریزن بیرون. بدون فیلتر و بدون ترمزگیری انگار که اصلا Piña و‌ Hawk وجود ندارن، (به نظرم از اول هم وجود نداشتن همونطور که آخرشم یه دفعه غیب شدن) خیلی راحت درباره خودشون حرف می زنن....